Nieuw Guinness World Record!

5 april 2011

Vrijdag 1 april, Zuid-Afrika, het tiende en laatste land! Kaapstad staat al aangegeven op de borden. Het einde van de reis komt in zicht! Nog circa 685 kilometer fietsen naar het eindpunt.

Na een mooie afdaling met een prachtig uitzicht, bereik ik Noordoewer, een stadje aan de noordelijke oever van de Oranje Rivier. De Oranje Rivier vormt de grens tussen Namibië en Zuid-Afrika, ook hier gaat de grensovergang weer vlot.

De laatste ‘Afrikaloodjes’ wegen het zwaarst, de laatste vier dagen staan in het teken van enorm veel tegenwind, veel klimmen en druk verkeer. Vrachtauto’s die langs je rijden waardoor je steeds een windstoot krijgt van zo’n 100 kilometer per uur. Bovendien stijve benen en darmklachten, waarschijnlijk door de antibiotica.

Na meer dan 10.000 kilometers fietsen met zware bagage over hobbelige dirtroads, zand en klei, begint ook de materiaalmoeheid toe te slaan: de bagagedrager breekt af bij het frame. Vooral door het rakelings langsrazende verkeer en het zware klimmen, is het moeilijk om nog te genieten van de laatste dagen van de reis en er is geen moment rust om terug te blikken en te beseffen dat dit het einde is van mijn fietstocht.

Kaapstad trekt, het is genoeg geweest. Nog even afzien en fietsen naar Citrusdal. Hier kan ik genieten van de laatste nacht van de fietstocht in de Citrusdal Lodge, eten en uitrusten in een heerlijk bed, dit keer gesponsord door Robin van Dijk.

Maandag 4 april, een bijzondere dag! De laatste dag, de laatste etappe! Een vroege start om half 5 ‘s ochtends voor de laatste 181 kilometers naar Kaapstad. Twintig kilometer voor Kaapstad rijden Mirjam en Hannes, mijn zus en zwager, voor mij uit door Kaapstad naar de finish bij het Nederlandse Consulaat waar ik met applaus ontvangen word door o.a. de Consul Generaal de heer David de Waal, de Zuid-Afrikaanse pers en een groep Nederlandse studenten journalistiek uit Zwolle.Van Caïro naar Kaapstad, een vreemd en dubbel gevoel dat dit het eindpunt is en dat ik morgen niet verder hoef te fietsen.

Van Caïro naar Kaapstad gefietst in 70 dagen, 3 uur en 50 minuten. Een nieuw Guinness World Record!! Het vorige record van Ralph Tuijn stond op 80 dagen, 6 uur en 7 minuten.

Nog vier dagen met Mirjam en Hannes in Kaapstad gebleven om wat te acclimatiseren voor ik terugvlieg naar Nederland. Blij om terug te gaan naar Astrid en Dana. Nu ik ‘stilsta’, merk ik hoeveel moeheid er los komt en komt ook het besef dat ik de vrijheid, het onderweg zijn, mis. Er komt meteen weer zoveel op je af, zoals de terugreis regelen en andere verplichtingen. Wat was het leven toch lekker eenvoudig op de fiets! Elke dag weer nieuwe uitdagingen, verrassingen en ontmoetingen, met alleen de paar spullen die je bij je hebt en de zorg voor genoeg eten en drinken voor onderweg. Ik merk dat de 70 dagen me veel input hebben gegeven en dat ik tijdens de reis te weinig rustmomenten heb gehad om alles te verwerken.

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor de vele leuke reacties, aanmoedigingen en de mentale steun die ik tijdens de reis heb mogen ontvangen! En natuurlijk iedereen ontzettend bedankt voor de vele donaties die zijn gedaan voor het Waterproject in Nyanje, zoveel had ik niet verwacht, echt geweldig!

Donaties voor dit project zijn nog steeds welkom! Uiteraard zal er te zijner tijd over de besteding van het geld en de voortgang van het project meer op de website te lezen zijn.

Enkele cijfers:

  • Totale afstand: 11.198 km.
  • Totale tijd: 70 dagen, 3 uur en 50 minuten.
  • Aantal landen: 10.
  • Netto fietstijd: 515 uur (is gemiddeld 21,75 km/h).
  • Langste netto fietstijd in 1 dag: 11 uur en 17 minuten.
  • Aantal hoogtemeters: 65.141.
  • Geschat calorieverbruik per dag: 7.000 kcal.
  • Hoogste gemiddelde: 28,4 km/h.
  • Langzaamste gemiddelde: 9,4 km/h.
  • Langste dagafstand: 243 km.
  • Warmste dag: 43 gr.
  • Meeste drinken op 1 dag: 15 liter.
  • Aantal achtervolgingen door:
    • honden: 23;
    • olifanten: 1;
    • kinderen: duizenden.
  • Lekke banden: 4.
  • Aantal km’s op Schwalbe marathon plus banden: 9.000.
  • Aantal km’s op Schwalbe marathon extreme banden: 2.200.
  • Donaties voor Waterproject Nyanje tot nu toe: € 18.000.

Woestijn en zandduinen

31 maart 2011

Zaterdag 26 maart. De laatste nacht in Botswana geniet ik van een luxe overnachting in de Khawa Lodge in Ghanzi met heerlijk eten en een ontbijt, gesponsord door Come-Along Safari’s! ’s Morgens alweer om 5.30 uur opgestaan om te beginnen aan een lange etappe van 231 kilometer, tot voorbij Buitenpos net over de grens met Namibië.

De formaliteiten bij de grensovergangen worden steeds gemakkelijker en verlopen snel. Geen chaos en zwarte markt meer om dollars te wisselen, maar nu weer echte pinautomaten voor de Namibische dollars.

Namibië, het negende land van deze tocht. Een prachtig en bijzonder land, een heel ander Afrika dan de voorgaande landen. Een woestijnlandschap met ruige savanne, unieke Quiver trees, (kokerbomen, geen echte boom, maar een plant) en bijzondere rotsformaties.

Na Gobabis, een kleine stad aan de Trans Kalahari route, niet over de asfaltweg naar de hoofdstad Windhoek, maar gekozen voor een route van 600 kilometer onverharde gravelweg, over de uitlopers van de Kalahariwoestijn. Een goede keuze! Een mooie rustige weg met bijna geen verkeer, soms passeert er maar één auto per uur. Een perfecte gravelweg, een schitterende natuur en prachtige vergezichten en mooie plekjes om ’s avonds je tent op te zetten.

Soms is een gedeelte van de weg overstroomd door de enorme regenval. Het is het einde van de regentijd in Namibië. Normaal is het een heel dor en droog gebied, maar volgens de mensen die ik tegenkom, heeft het in 60 jaar niet zoveel geregend als nu. Het is groen langs de rivier de Nossob en de Auob rivier.

Drie dagen fiets ik door een prachtige Canyon en over golvende zandduinen, af en toe kom je door een klein ‘wildwestdorpje’, met meestal een paar huizen, een winkeltje of supermarkt en een restaurantje. Borden die de richting aangeven naar dorpjes met Nederlands klinkende namen: Eindpaal, Twee Rivier, Stampriet en Keetmanshoop. Dit is nog een overblijfsel uit de Zuid-Afrikaanse koloniale tijd. Het contact is nu vaak weer met blanke inwoners, die naar je toekomen en nieuwsgierig vragen stellen over mijn fietstocht. Regelmatig krijg ik bij een winkeltje iets mee voor onderweg, zoals een zak zelfgebakken koekjes of een fles antilek vloeistof.

Ook in Namibië is het heet, 34 graden, maar gelukkig niet meer zo benauwd en vochtig. Elke dag weer veel liters water mee voor onderweg tot je weer een dorpje of een tankstation met heerlijke blikjes koel drinken tegenkomt.

Koës, 29 maart, 10.000 kilometer gefietst, nog 1.200 kilometer te gaan! Na drie dagen eindelijk weer een verfrissende douche om al het zand, stof en zweet af te spoelen. De volgende dag naar Keetmanshoop, weer asfalt. In Keetmanshoop nog even bij de dokter langs in verband met een ontstoken plek aan mijn been, die steeds groter wordt. Het blijkt een insectenbeet te zijn. Een sneetje erin, schoongemaakt en met een antibioticakuur moet het weer beter worden.

Onderweg nog veel slangen op de weg gezien, soms doodgereden, soms levend. Op de weg zie je ook enorm veel grote insecten springen, koringkrieken, een soort krekels. Je ziet ze overal, ze springen overal op en in, velen overleven het niet…

’s Avonds is het moeilijk om een mooie plek voor de tent te vinden, overal hekken langs de kant van de weg. De boerderijen liggen heel ver van de weg af. Je ziet ze niet, alleen af en toe een bord bij de toegangsgate en borden met de tekst: Tresspassers will be shot, survivors will be shot again! Dat risico neem ik maar niet! In het schemerdonker de tent maar opgezet langs de kant van de weg, 20 meter van de drukke weg met passerende vrachtauto’s op weg van Zuid-Afrika naar Windhoek.

Donderdag 31 maart, laatste nacht in Namibië, 50 kilometer voor het stadje Noordoewer, bijna bij de grens met Zuid-Afrika.

Kamperen tussen leeuwen en olifanten

27 maart 2011

Op maandag 21 maart naar het achtste land: Botswana! Eerst een prachtige grensovergang. Vanuit Kazungula in Zambia steek ik de grens over naar Botswana. Niet op de fiets, maar met een grote veerboot varen we in een kwartiertje over de brede Zambezi rivier naar de overkant. Mijn geduld werd nog wel even op de proef gesteld, want toen iedereen al op de boot was en alles was ingeladen, moesten we er weer af. De boot was stuk. Na drie uur wachten konden we aan boord stappen van een andere boot. Tijd genoeg in Afrika!

Een route van 1100 kilometer ligt voor me, van Kasana naar Nata. Vervolgens verder naar het westen, richting Maun. Een route over lange rechte wegen, zonder dorpjes en zonder mensen. Een omgeving die weinig veranderde, totaal anders dan in Malawi en Zambia.

Het zijn soms lange saaie dagen. Gelukkig heb ik wel de wind in de rug. Het is een afwisseling als je een landcruiser tegenkomt met toeristen die de vele wildparken of de Okavango Delta bezoeken. Even ervaringen uitwisselen, want de mensen zijn altijd benieuwd wat mijn doel is. De natuur is trouwens wel mooi. Hoogtepunten op het eerste traject naar Nata bestonden uit het af en toe zien van baboons, spelend op of langs de kant van de weg. Ook olifanten, een giraf en kudu’s gespot! Het is heet, zo’n 35 graden, dus steeds veel water mee voor onderweg. Soms gaat er op een dag dertien liter water doorheen en dan nog heb ik dorst!

Wat ik vooral miste, was het bij elkaar sprokkelen van mijn dagelijkse eten en drinken in de verschillende dorpjes en markten langs de kant van de weg, zoals in de afgelopen weken in de andere Afrikaanse landen. Soms kon ik me urenlang verheugen op een door borden aangegeven tankstation. Dit betekent namelijk: koel drinken! Maar daar aangekomen, bleek het tankstation buiten gebruik te zijn. Wat een luxe is het dan als je na 200 km. bush eindelijk een tankstation tegenkomt met koelkasten vol heerlijke koele drankjes, yoghurt, chocola etc. Vervolgens dient zich een luxeprobleem aan, want hier moet je weer keuzes maken. Wat was het in ‘ donker Afrika’ toch makkelijk: Cola, Fanta of Sprite en rijst met kip! Vaak bleef ik lange tijd bij zo’n tankstation en ging dan ook wel drie keer naar binnen voor ik verzadigd was.

Na 600 km. fietsen nog geen leeuw gezien. Op de weg van Nata naar Maun overnacht ik in mijn tent aan de rand van een wildpark, maar gelukkig geen leeuwen die nacht. De wilde verhalen over de leeuwen komen dus niet uit. Wel ben ik helaas nog achtervolgd door een groep wilde honden.

’s Morgens vroeg om 05.30 uur wakker worden met allerlei aparte bushgeluiden van dieren en vogels is elke keer weer bijzonder! Opstaan in het donker en dan genieten van een prachtige zonsopgang. De mensen in Botswana vinden het slapen in een tent in de bush maar eng. Ik krijg regelmatig vragen of ik niet bang ben voor wilde dieren en het alleen zijn. De laatste nacht voorbij Maun, slaap ik midden tussen de koeien. ’s Nachts word ik een keer wakker, omdat het lijkt alsof ze mijn tent omver lopen, maar er gebeurt niets.

Vooruitblik Namibië

Namibië is net als Botswana ook weer een dun bevolkt land. Het heeft slechts 1.8 miljoen inwoners en het is ongeveer twintig keer zo groot als Nederland! Een land dat nog maar twintig jaar onafhankelijk is van Zuid-Afrika. Een interessant en prachtig land qua natuur en cultuur met twee woestijnen. De Namib woestijn in het westen, met grote golvende zandduinen. En de Kalariwoestijn, met zijn rode zandvlakten en duinen in het oosten. Een heel ander Afrika dan bijvoorbeeld Kenya, Zambia en Malawi. Voor meer informatie zie: www.landenweb.net

Warm welkom in Zambia

15 maart 2011

Zambia voelt altijd als thuiskomen! Om zo via Malawi Zambia binnen te komen is de extra 250 km. en een rustdag in Nyanje zeker waard! Zambia al weer het zevende land op deze fietstocht door Afrika. De volgende dag vanaf Chipata, is het nog 150 km. fietsen over de Great East Road naar Nyanje. Het is altijd gezellig onderweg. Mensen en kinderen groeten en zwaaien enthousiast, ze lachen veel en al helemaal als ik hen groet of iets onzinnigs roep in hun taal het Chinyanja. Groeten in het Chinyanja : Muli bwanji? (hoe gaat het?) levert leuke reacties en een hoop plezier op. Ze roepen terug: Bwino! (goed).

De laatste 20 km weer even een dirt road. Fietsen over de bekende weg naar Nyanje. Een weg vol hobbels en diepe kuilen, uitgesleten door de regen. Het is een ervaring op zich, veel kleine huttendorpjes en maisvelden langs de kant van de weg.

Om een uur of drie kom ik aan in Nyanje, waar ik warm en gastvrij word ontvangen door de schoolleiding Mr. Titus Mbewe en Mr. George Tembo. Meteen wordt er een heerlijke maaltijd verzorgd: rijst, nshima en kip. Ze weten wat een fietser nodig heeft! En wat een rust in Nyanje, heerlijk! Overnachting in het nieuwe guesthouse en’s morgens word je al vroeg gewekt door het kraaien van de hanen.

Ik blijf een dag in Nyanje. Veel mensen ontmoet en een rondleiding bij het Nyanje Hospital en de Nyanje Basic en Secondary school. Naast het tekort aan water viel mij de slechte toestand op van de slaapgelegenheid voor de oudere kinderen die van ver moeten komen. Zij aan zij, 30 kinderen, op rieten matjes in grote lemen hutten die op instorten staan. Naast school en studie moeten zij ook voor hun eigen eten zorgen. Schoon water om zich te wassen en eten mee te koken is ver weg. Het warme welkom, het vele eten en de goede verzorging in Nyanje heeft me weer energie en kracht gegeven voor het laatste deel van de reis.

Afscheid van Nyanje met zingende en dansende schoolkinderen en weer verder over de Great East Road naar de hoofdstad Lusaka, asfalt en wind mee! Veel heuvels, klimmen en afdalingen en aan beide zijden van de weg hoog gras, wel drie meter hoog! Het is moeilijk om een plek te vinden om mijn tent op te zetten.

Onderweg valt er veel te zien: kleine kleurrijke marktjes met veel tomaten, uien, guavas en mango’s. Veel fietsers, net als ik met van alles en nog wat achterop. Je staat versteld wat er allemaal mee kan: een levende geit, een mand met kippen, hoog opgeladen zakken met houtskool, etc.

In de dorpjes langs de weg zie je steeds meer waterpompen, een positieve ontwikkeling! Vrouwen in kleurige chitenges met vaak een baby op de rug, staan in de rij op hun beurt te wachten. Lachend laten ze me voorgaan om mijn flessen te vullen. De kids zwaaien en zeggen keurig: “How are you?”. Vaak duiken zij snel weg in het hoge gras als ik een foto wil maken.

Lusaka, een groot contrast met het leven op het platteland. Genieten van een ontbijt op een terrasje in de zon, eten en drinken voor de komende dagen inslaan bij een grote supermarkt, De Spar! In Mazabuka de gebroken derailleur laten lassen, ergens langs de kant van de weg. Dan in tweeënhalve dag naar Livingstone met de geweldige, indrukwekkende Victoria Watervallen. Vooruitblik Botswana

Vooruitblik Botswana

Botswana, een groot deel van het land bestaat uit de Kalahariwoestijn. Veel kale, dorre vlaktes, dunbevolkt en bijna geen dorpen, winkeltjes en water voor onderweg. Ook staat het bekend om de wilde dieren die je daar op de route kunt tegenkomen. De route gaat gedeeltelijk door een natuur-/wildpark. Het kan zijn dat je dus olifanten, wild dogs, en als je pech hebt, leeuwen tegenkomt. Hoop dat de wegwerkerskampen er nog zijn waar Ralph steeds kon overnachten. Hoe dichter ik bij de grens van Botswana kom, hoe spannender de verhalen over de leeuwen. Ik ben benieuwd!

Meer informatie over Botswana: http://nl.wikipedia.org/wiki/Botswana

Malawi, het warme hart van Afrika

10 maart 2011

Malawi, een mooie route door een prachtig land. Toch gekozen voor deze route om via Nyanje naar Lusaka te fietsen, daarmee wel circa 250 km. meer te fietsen dan Ralph Tuijn. Ik zal veel kilometers op een dag moeten maken, zodat ik maar één dag inlever op de voorsprong die ik heb opgebouwd op Ralph Tuijn.

Na een overnachting in Tukuyu, de volgende dag de grens van Malawi zonder problemen gepasseerd. Geen visum nodig! Eerst na Mbeya nog flink klimmen over een bergrug, 2000 hoogtemeters, maar daarna een fantastisch uitzicht over Lake Malawi. Vervolgens een prachtige afdaling door een mooi groen en tropisch gebied, langs rijstvelden, bananen, ananas en theeplantages. Aangekomen bij het meer, eerst een frisse duik genomen. Voor de afwisseling staat er ’s avonds verse vis op het menu! De eerste twee dagen loopt de route langs het meer, daarna weer het binnenland in via Mzuzu. Voorlopig alleen maar asfalt en de wind in de rug!

Als je onderweg of ’s avonds wat wilt eten in een klein restaurantje hoef je niet op de menukaart te kijken. Meestal is het beef of chicken met rijst of nshima. Nshima is een dikke maispap, het hoofdvoedsel in Malawi en Zambia. De fruitsalade bestaat meestal uit twee bananen, netjes gerangschikt op een schoteltje. Een luxe maaltijd vergeleken bij wat de mensen hier zelf op een dag eten.

Onderweg zie je veel kleine winkeltjes of marktjes waar je wat te eten of te drinken kunt kopen. En ook eindelijk weer brood, wat een luxe! Daar kan ik weer goed op fietsen.In Tanzania kon je soms wat oud en droog brood kopen, soms inclusief de mieren. Onderweg even rustig je brood opeten is er niet bij. Als je denkt een rustig plekje gevonden te hebben, ben je binnen een paar minuten omringd door kinderen, die op een paar meter afstand toekijken. Meestal deel je je brood dan maar en als je ziet hoe snel ze dit opeten…..Voor de rest eet ik, net als vroeger, veel guava’s en geroosterde mais.

Ook in Malawi weer veel klimmen, 1800 meter op weg naar Mzuzu. Het is regentijd in Malawi, dus hierdoor is het nog vochtiger en broeieriger dan in Tanzania. Vooral ’s morgens en ’s avonds zijn er hevige regenbuien die de fietstocht extra zwaar maken. Maar meestal klaart het in de loop van de ochtend op en schijnt de warme zon weer. Elektronica, fototoestel en kilometerteller laten het afweten door de hoge luchtvochtigheid.

Malawi is een van de armste landen van Afrika en zeer dicht bevolkt. Langs de weg veel vriendelijk zwaaiende mensen en kinderen. Hier geen “You, You”, maar een nieuwe groet: ”Hello Mr. Money!” Zo fiets ik in drieënhalve door Malawi en op zondag 13 maart fiets ik bij Mchinji de grens over met Zambia , het zevende land, dit gaat ook weer vlot!

Off-road door Tanzania

9 maart 2011

Onverhard door de Rift Valley van Arusha naar Iringa. Tot dusver het meest bijzondere deel van de reis door de vriendelijkheid van de mensen, het geweldig wisselende landschap (van steppe tot jungle), enorme baobabs (apenbroodbomen) en veel Masai. Een indrukwekkende omgeving om doorheen te fietsen, maar door de hevige regen en modderige en overstroomde wegen was het ook een zware route om te fietsen. De hoge luchtvochtigheid maakte het nog zwaarder.

Af en toe zag ik het ook echt niet meer zitten wanneer ik voor zoveelste keer kwam vast te zitten in de modder. En de Afrikaanse modder is hardnekkig en enorm kleverig. Het blijft overal aan hangen en tussen zitten. Dit betekende dat ik onderweg vaak, heel vaak, moest stoppen door blokkerende wielen. Vervolgens moest ik dan de klei tussen het frame, de wielen en de remmen weghalen. Echt alles zat eronder! En toen bleek na uren ploeteren ook nog eens dat de 1/2 liter yoghurt de fietstocht niet had overleefd. De hele fietstas zat onder. Argghhh!!!! En ik had nog wel zo uitgekeken naar deze maaltijd....

's Ochtends werd het de gewoonte om na een uur fietsen in een hutje chapata's te eten en thee te drinken bij een Afrikaans 'wegrestaurant'. Tijdens het eten kreeg ik veel aandacht en vroegen mensen van alles over Nederland en mijn reis. Mijn fiets heeft het tot dusver goed gehouden, terwijl ik niet voorzichtig heb gedaan. Vaak in volle vaart gefietst over keien en wasbord. Terug op het asfalt heb ik nu weer de niet lek te krijgen ' Schwalbe Marathon Plus banden' in gebruik.

Je merkt bij de onverharde wegen gelijk dat de mensen veel minder beïnvloed zijn door de Chinezen of door het massatoerisme. In het Noorden zie je goed hoe zo'n asfaltweg als een dijk wordt aangelegd en het dorp in tweeën splitst. De kinderen in Tanzania zijn een enorm verschil met bijvoorbeeld Ethiopië. Ze bedelen weinig en blijven vaak bij hun hut rustig vanaf een afstandje kijken. Af en toe roepen ze 'Mzungu!' (Swahili voor blanke) of 'Goodmorning teacher' (terwijl het middag is). Ik maakte ook mee dat een jongetje zo ontzettend schrok van mij dat hij heel hard wegrende met zijn kleine zusje aan zijn hand. Omdat zij het tempo niet kon bijhouden, werd ze over de grond meegesleurd. Oeps, en dan doe ik niets onaardigs...

Tanzanianen fietsen veel en hard. Ik doe regelmatig van dorp tot dorp wedstrijden met jonge kerels. Net als bij de Amateurs verlies ik het dan in de sprint. Ik merk dat Ralph de dagen volledig heeft benut om kilometers te maken. Ik heb ook lange dagen moeten maken (vaak van zonsopkomst tot -ondergang) en stevig moeten doortrappen om eindelijk wat voorsprong op te bouwen. Bij het uitrijden van Tanzania heb ik vijf dagen voorsprong op het wereldrecord van Ralph Tuijn. Ik wijk nu af van de route van Ralph: via Malawi. Dit betekent 250 kilometer meer fietsen, want ik wil graag Nyanje bezoeken.

Vooruitblik Malawi en Zambia

Bekend terrein vanuit 2002 en omdat ik een deel van mijn jeugd in Zambia heb doorgebracht. De weg van Tanzania naar Malawi wordt flink klimmen, want Malawi ligt eigenlijk in een groot dal met in het midden het bekende Lake Malawi. Het is maar een paar honderd kilometer, dus ik verwacht in een dag of vier in Zambia aan te komen. Nyanje ligt op zo'n 150 kilometer van de grens met Malawi. Ik kijk ernaar uit om de mensen in Nyanje weer te ontmoeten na vier jaar. Vanuit Nyanje steek ik door naar het Westen, onder Lusaka door richting Botswana.

De hel van het Noorden

2 maart 2011

Kenia vloog voorbij: in acht dagen heb ik het land van noord naar zuid doorgefietst. In totaal zo'n 1.000 km. De eerste 500 km van de A2 door Kenia vanaf het grensplaatsje Moyale ben ik vrij goed doorgekomen. Deze route wordt ook wel de hel van het Noorden genoemd. Ik heb slechts drie keer een lek in mijn band gehad en één keer een scheurtje in de buitenband (Schwalbe Extreme heeft zijn naam waar gemaakt!). Ik heb nog nooit op zo'n extreem slechte weg gereden! En voor een recordfietser is dit vaak frustrerend: veel stukken niet harder dan zeven km per uur fietsen, soms stukken lopen, flessen water die van mijn fiets vallen, de hele dag gefocust zijn op de weg en ik word volledig door elkaar geschud. Daarbij was het heet, droog en stoffig. 's Avonds was ik gesloopt. Smerig van zand en zweet kroop ik mijn tent in voor de nacht (het is dan trouwens nog steeds rond de 35 graden), om de volgende ochtend weer vroeg te starten aan nog zo'n dag.

Er liepen veel gewapende mensen op en langs de weg, maar ik heb me niet bedreigd gevoeld. Ook ben ik gelukkig niet in gevaarlijke situaties terechtgekomen. Binnenkort wordt de weg geasfalteerd. Dit ‘binnenkort’ is wel volgens de Afrikaanse begrippen, dus je weet nooit hoe lang het nog duurt.... In ieder geval liggen er dan kansen voor de uitdagers van dit wereldrecord, want dit stuk van de route heeft mijn gemiddelde dagafstand geen goed gedaan. Ik heb het nog mogen meemaken, maar ik zou het niet nog eens doen.

Na de leegte en armoede is het weer even wennen aan de drukte en ‘luxe’ dichter bij Nairobi. Ik krijg steeds vaker leuke reacties. Nu de afgelegde afstand steeds groter wordt, krijg ik vragen zoals:”why are you suffering?” Wat mij erg verbaasd is dat in alle landen waar ik tot nu toe doorheen gereden ben, bijna iedereen een mobieltje gebruikt. In de meest armoedige delen midden in de bush, bij kinderen die vee drijven(?) en zelfs bij de authentieke Masai in hun traditionele rode gewaden zag ik mobieltjes voorbij komen.

Nog steeds twee dagen voor op het record van Ralph Tuijn.

Vooruitblik Tanzania

Het eerste grote dorp is Arusha, een zeer toeristisch dorp waar veel mensen zich verzamelen voor een beklimming van de Kilimanjaro, met bijna 6.000 m de hoogste top van Afrika. Tijdens mijn eerdere tocht kwam ik Arusha binnen vanuit het westen. Nu ga ik zuidwaarts binnendoor via onverharde wegen langs Dodoma. Dodoma is een groot dorp in het binnenland met circa 180.000 inwoners. Sinds de jaren '70 is het de formele hoofdstad van Tanzania waar de regering zetelt. Ik heb mooie verhalen gehoord over deze route, vanwege de mooie jungle en de rust.

Vanaf Iringa ken ik de route weer en ga ik verder richting Mbeya. Hier moet ik een keuze maken: de route van Ralph volgen die gelijk Zambia in gaat of via Malawi, zodat ik via het oosten Zambia kom binnen fietsen. Het tweede doe ik liever, want dan kom ik langs Nyanje. Het dorp van mijn jeugd en het dorp waarvoor ik deze recordpoging heb ondernomen, zodat ik kan helpen om het ‘waterproject’ te realiseren. Deze omweg is wel circa 250 km langer. Of ik daadwerkelijk langs Nyanje kan fietsen, hangt dus af van de hoeveelheid ruimte die ik dan nog heb op het schema van Ralph.

Voor meer informatie over Tanzania: http://nl.wikipedia.org/wiki/Tanzania.

Vruchtbaar land met prachtige hoogtemeters

28 februari 2011

Ik heb geprobeerd in Sudan alle overbodige ballast (zoals mijn lange broek) weg te gooien. Wat een bijzonder land! Ethiopië begon met overgeven en diarree. In het grensdorpje werd ik goed verzorgd door een man die hele tijd vroeg of hij mijn benen mocht masseren (typisch...). Hij wilde ook de hele tijd voor mij zorgen. Hij deed mijn was en haalde water en bananen. Aandoenlijk. Met zijn goede zorgen heeft hij mij er weer snel bovenop geholpen.

Je houdt van Ethiopië of je haat het. Voor mij verschilde het per dag. Soms waren de mensen nieuwsgierig en vriendelijk. Maar soms was er ook sprake van een soort massahysterie, waar ik erg moe van werd aan het einde van een lange fietsdag. Vanuit de heuvels hebben de 'you-you-monsters' je snel in de gaten en dan rennen ze naar de weg. Bergopwaarts renden ze lange stukken schreeuwend en gillend achter me aan en ondertussen werd alles wat los aan mijn fiets en tassen hing, weggeroofd. Zo ontstaan de marathonlopers...

De mensen langs de kant van de weg houden van schreeuwen en kennen maar een paar Engelse zinnen, een paar voorbeelden:

  • 'You you you!' Dit spelletje gaat door totdat ik ze aandacht geef. Doe je dit niet, dan loop je de kans bekogeld te worden met stenen!
  • 'Money money!' of 'Bring me my money!'
  • 'Faranje,faranje!' (buitenlander)
  • 'Pen, pen, gimme pen!'
  • 'Where are you go?' `Dit is geen echte vraag, dus hier kan ik van alles op antwoorden.
  • 'China!'. De Chinezen leggen hier wegen aan voor goedkope benzine. Dus elke buitenlander wordt aangezien voor een Chinees.

Soms voelde ik me als de Afrikaanse "Lord of the Flies" door de hoeveelheid kinderen (bijna de helft van bevolking), wanneer ze uitdagend op het laatste moment voor mijn fiets wegsprongen, aan mijn tassen trokken en stenen gooiden. Wild kamperen was niet te doen (één keer geprobeerd), maar voor 3 USD had ik even 'rust' in een eigen, hoewel muf en smerig, kamertje.

Het landschap en de natuur in Ethiopië zijn geweldig en elke dag weer verschillend! Het was mooi, maar vooral door de bergen was het afzien: bijna 20.000 hoogtemeters. Bij de grens met Kenia ben ik bijna op de helft en lig ik twee dagen voor op het wereldrecord van Ralph Tuijn.

Vooruitblik Kenia

Bekend om de zeer slechte wegen, de hitte en de woestijn. Meteen na de grens met Ethiopië volgt een stuk niemandsland in het noorden van het land met een zeer slechte weg (de hel van het Noorden). De eerste 500 km zal daarom erg zwaar worden Ik verwacht maximaal 70 km per dag af te leggen met circa twaalf uur fietsen. Een aantal jaren geleden moest je in konvooi over deze weg heen, vanwege het gevaar van Somalische rebellen. Het schijnt nu relatief veilig te zijn, maar recentelijk zijn er nog twee Engelse toeristen beroofd van al hun spullen en zijn hun twee Keniaanse gidsen vermoord. Meer informatie over Kenia op http://nl.wikipedia.org/wiki/Kenia.

Eenmaal in Nairobi ben ik bekend met de route naar Arusha (aan de voet van de Kilimanjaro in Tanzania), die ik in 2002 in omgekeerde volgorde heb gefietst.

Zon en sterren in Sudan...

donderdag 24 februari 2011

Na de bootreis van Egypte naar Sudan heb ik eindelijk het gevoel dat de reis is gestart. Geen stress meer over het verkrijgen van visa of het halen van een boot die maar eens per week vertrekt. De boot was een aparte ervaring: 400 man die overal liggend en biddend de boot bevolken. De reis van zo'n 24 uur is uiteindelijk smerigheid ten top: ik stond te kokhalzen bij de wc's en ben erg blij dat ik daar niet ziek ben geworden. Sudan was vooral zwaar doordat ik moest fietsen met veel zij- en tegenwind. Het landschap is eentonig, woestijnhitte (rond 40 graden) en elke dag ben je druk met het vinden en inslaan van voldoende eten en water. Vaak staan er kruiken met water langs de kant van de weg.

Meestal de hele dag doorgereden. Etappes van 180 tot 200 km per dag, want ik wilde de etappes van Ralph volgen. Door de extreme hitte en harde tegenwind ben ik veel vocht verloren en wilden mijn spieren steeds verkrampen. Met ORS, zelfgemaakte isotone drankjes en rust heb ik dit kunnen verhelpen, maar het kostte veel energie en kracht. Uiteindelijk een geschikt ritme gevonden door voor zonsopkomst te starten ( om 04.00 uur 's ochtends) en op het heetst van de dag een paar uur bij de Sudanezen in de schaduw te liggen. Soms heb ik 's avonds nog een stuk gefietst.

Onderweg veel positieve en leuke reacties van de bevolking: toeteren, zwaaien, duimen omhoog en 'welcome-geroep' . Aan het eind van de dag vroeg ik vaak kinderen om wat water over me heen te gooien als douche. Vervolgens zocht ik een rustig plekje in de woestijn en zette mijn tent op onder een geweldige sterrenhemel!

Vooruitblik Ethiopië:

Meer dan 20 bergpassen van 2000 meter en twee van 3000 meter hoogte. En veel kinderen, want meer dan de helft van de bevolking bestaat uit kinderen. Toeristen haten en houden van dit land. Ik ben benieuwd wat ik ervan zal vinden. Ik heb geen helm mee tegen de stenen, maar wel een Doberman Jogger Alarm, misschien helpt dat? De tijd is volgens de koptische kalender. Ik houd mijn eigen klok aan: opstaan bij zonsopgang en mijn tent ergens opzetten bij zonsondergang.

Ritme vinden...

maandag 31 januari 2011

Het was een week van ritme vinden: het constant onderweg zijn, alleen in mijn tentje ergens langs de weg, de eerste honden achter mijn kuiten aan en de eerste steen die gegooid werd. Heb me goed vermaakt met de Egyptenaren, vooral de pauzes onderweg zijn altijd weer gezellig met: 'what's your name?' en 'where are you go....?'. En dan viel ik ook nog met mijn neus in de boter vanwege de politieke onrust, maar gelukkig zijn de mensen vriendelijk en behulpzaam en heb ik er eigenlijk geen last van gehad.

Op dag vier, zo'n 60 km voor Luxor, werden de politiecheckpoints lastiger. Nadat ik 's nachts mijn tent achter een zandduin had gezet (uit het zicht van passanten), waren ze bij het checkpoint de volgende morgen wat boos, omdat ze me hadden gezocht. De laatste 50 km naar Luxor heb ik politiebegeleiding gekregen, nou ja, ik had geen keuze... Helaas pijn in mijn knie gekregen in de eerste week, waarschijnlijk door een geïrriteerde of licht ontstoken pees. In het ziekenhuis in Luxor wilden ze gelijk een foto maken, maar zoals verwacht had dat niet gehoeven. Er was niets te zien. Pijnstiller en zalfje meegekregen en de laatste dagen in Egypte met een licht verzet gereden om de knie te ontzien. Het gaat nu weer beter.

Het eerste land en de eerste 1000 km zitten erop! Nu eindelijk op de boot over het Nassarmeer naar Sudan. Een bootreis van 24 uur, inclusief tien uur wachten door bureaucratische formaliteiten bij het inladen. Gezellig samen met een Sudanees die sigaretjes rookt in een cabine van 2x2 zonder raampje.... Voor een indruk van de boot en de cabine, kijk hier.

De tussenstand: één dag voor op het wereldrecord van Ralph.

Vooruitblik Sudan:

De recente verkiezingen over de splitsing van Zuid- en Noord-Sudan (99% was voor!) is een risico, maar voorlopig is het rustig. In navolging van Egypte gaan nu ook in Sudan mensen de straat op om het aftreden van de zittende president te eisen. Ik fiets over de A1 langs de Nijl naar Khartoum. Moeilijk land, ze hebben het niet zo op toeristen en al helemaal niet op individuen op de fiets. Veel woestijn, weinig waterpunten en heet. De bevolking is juist heel vriendelijk en gastvrij. Klik hier voor meer info over Soedan.

Groeten,
Robert

Op naar de 11.000km!

Terugblik voor vertrek

Waar ik de laatste drie maanden zo druk mee ben geweest?

  • Het uitstippelen van de fietsroute.
  • Mijzelf verdiepen in de tien landen waar ik doorheen ga fietsen en met name wat de risico’s van deze landen zijn, hoe de wegen eruit zien en wat de weersomstandigheden zijn.
  • Het regelen van visa (met name die van Sudan was erg bewerkelijk om te regelen).
  • Zorgen dat ik op tijd alle negen inentingen krijg.
  • Beslissen welk (reserve)materiaal ik moet meenemen.
  • Mijn speciale actiewebsite opzetten en bijhouden.
  • Een projectonderbouwing opstellen voor 'Water in Nyanje'.
  • Donateurs en materiaalsponsors werven.
  • Het regelen van de bootovertocht van Egypte naar Sudan. Helaas vertrekt deze boot maar één keer per week op maandag. Kwestie van goed plannen dus.
  • Eisen voor het Guinness Book of Records inventariseren.
  • Publiciteit voor mijn fietstocht genereren.
  • En last but not least: alles inpakken voor vertrek.

Lichamelijk onderhoud

Voordat ik in goede conditie op mijn fiets kon stappen, moest er aan het lichaam hier en daar ook nog wat gesleuteld worden. In de winterse omstandigheden moest ik daarnaast zoveel mogelijk blijven trainen om mijn lichaam in optimale conditie te houden.

Eindelijk fietsen!

Na deze hectische drie maanden kan ik me eindelijk gaan bezighouden met waar het echt om gaat: fietsen voor water in Nyanje! Maandagochtend 24 februari ben ik live in de uitzending geweest bij Radio M Utrecht en elke dinsdagochtend om 6.45 uur ben ik live te horen bij Giel Beelen op 3FM.

Bedankt!

Tot slot wil ik iedereen bedanken die mij geholpen heeft met alle voorbereidingen, met name Astrid en Dana voor hun enorme steun en hun vertrouwen in mij. En natuurlijk alle sponsors en donateurs: bedankt voor jullie bijdrage aan mijn fietstocht en het waterproject in Nyanje! Uiteraard kan er tijdens mijn fietstocht nog gewoon gedoneerd worden via het menu ‘sponsoring’ op mijn website.

Doe jij ook mee? De kinderen in Nyanje zijn je ontzettend dankbaar voor jouw bijdrage!

Volg mij...

Laat een persoonlijke boodschap voor mij achter...

De volgende sponsors leveren een bijdrage aan de fietstocht van Caïro naar Kaapstad:

Hosted on Pumba